Kask to podstawa wyposażenia motocyklisty, ale podczas upadku obrażeń mogą doznać również ręce, nogi i tułów. Pierwszy zestaw powinien więc obejmować kurtkę z protektorami, spodnie motocyklowe, buty osłaniające kostki oraz rękawice. Te ostatnie nie są jedynie akcesorium poprawiającym chwyt kierownicy. Chronią dłonie, którymi człowiek odruchowo próbuje podeprzeć ciało.
Rękawice motocyklowe i pozostałe elementy zestawu ochronnego
Kask musi być dopasowany do obwodu oraz kształtu głowy. Kurtka i spodnie powinny być wykonane z materiałów odpornych na ścieranie oraz wyposażone w stabilnie osadzone protektory. Zwykła odzież nie jest przygotowana na kontakt z asfaltem, nawet jeśli wydaje się gruba i wytrzymała. Potrzebne są również buty z usztywnieniem palców, pięty i kostki.
Poszczególne produkty powinny tworzyć szczelny zestaw. Mankiet rękawicy nie może pozostawiać odsłoniętej skóry pomiędzy dłonią a kurtką, a spodnie nie powinny wysuwać się z butów. Całość najlepiej przymierzać w pozycji zbliżonej do tej przyjmowanej na motocyklu. Ubranie wygodne podczas chodzenia może ograniczać ruchy po ugięciu rąk i nóg.
Ochrona dłoni podczas odruchowego podparcia
Wyciągnięcie rąk w stronę podłoża jest bezwarunkową reakcją obronną. Motocyklista nie ma czasu, aby świadomie ją powstrzymać. Otwarta dłoń uderza w nawierzchnię, a poruszające się ciało nadal przenosi na nią część energii. Może wtedy dojść do przetarcia skóry, złamania palców, uszkodzenia więzadeł albo gwałtownego wygięcia nadgarstka.
Szczególnie narażona jest kość łódeczkowata położona u nasady kciuka. Jeśli dłoń zatrzyma się na szorstkim asfalcie, a ciało przesuwa się dalej, na nadgarstek działają duże siły skręcające. Taki uraz nie zawsze od razu powoduje silny ból, a leczenie złamania może trwać wiele tygodni.
Twarde protektory kostek i slider nadgarstkowy
Protektor osłania wystające kostki palców przed bezpośrednim uderzeniem. Najczęściej jest wykonany z TPU, kompozytu lub włókna węglowego i połączony z miękką warstwą od strony dłoni. Jego zadaniem jest przejęcie części energii oraz rozłożenie nacisku na większą powierzchnię.
Sam wygląd ochraniacza nie potwierdza jego skuteczności. Protektor musi znajdować się dokładnie nad kostkami i pozostać na miejscu po zaciśnięciu pięści. Jeśli przesuwa się na bok albo uciska skórę, prawdopodobnie rękawica ma niewłaściwy rozmiar lub nie pasuje do budowy dłoni.
Slider umieszczony przy jej nasadzie spełnia inne zadanie. Gładkie tworzywo ma przesunąć się po asfalcie zamiast gwałtownie na nim zatrzymać. Ogranicza w ten sposób obciążenie przenoszone na nadgarstek. Skóra naturalna dobrze znosi ścieranie, lecz może mocniej zahaczyć o chropowatą nawierzchnię. Slider zmniejsza ten efekt, choć nie daje całkowitej ochrony przed złamaniem.
Niektóre modele mają również osłony palców oraz mostek łączący palec mały z serdecznym. Konstrukcja tego typu ogranicza nadmierne odchylenie małego palca podczas ślizgu. Trzeba jednak sprawdzić, czy nie utrudnia obsługi sprzęgła i przedniego hamulca.
Wzmocnione szwy w rękawicach motocyklowych
Odporność materiału niewiele pomoże, jeśli rękawica rozejdzie się na łączeniach. Największym obciążeniom podlegają szwy biegnące po bokach palców, wokół kciuka i wzdłuż zewnętrznej krawędzi dłoni. Po ich zerwaniu skóra motocyklisty może zostać odsłonięta jeszcze przed przetarciem materiału.
W bardziej rozbudowanych modelach stosuje się podwójne przeszycia, dodatkowe panele oraz szwy schowane przed bezpośrednim kontaktem z jezdnią. Przed zakupem trzeba obejrzeć łączenia z obu stron. Nierówne przeszycia, luźne nitki i cienkie szwy w strefach narażonych na tarcie mogą świadczyć o słabszej konstrukcji.
Ważna jest także podszewka. Nie powinna wysuwać się razem z palcami ani skręcać podczas zdejmowania rękawic. Fałdujący się materiał obniża komfort, powoduje ucisk i utrudnia ponowne założenie produktu po zamoczeniu.
Rękawice motocyklowe Adrenaline – jaki model wybrać?
Wśród przystępnych cenowo propozycji można znaleźć rękawice motocyklowe Adrenaline. Poszczególne modele z oferty https://www.intermotors.pl/rekawice-motocyklowe-adrenaline różnią się długością mankietu, wentylacją, rodzajem materiałów i zakresem zastosowanych wzmocnień. Marka czy nazwa serii nie powinny jednak przesądzać o wyborze. Ważniejsze są certyfikat, stabilne zapięcie, budowa ochraniaczy oraz sposób zabezpieczenia wnętrza dłoni.
Krótkie rękawice motocyklowe Adrenaline mogą sprawdzić się podczas miejskiej jazdy w ciepłe dni. Są lekkie i zwykle zapewniają sprawną wentylację, ale słabiej osłaniają nadgarstek. Dłuższe modele lepiej współpracują z rękawem kurtki i chronią większy obszar ręki. Na dalsze podróże przydaje się membrana zabezpieczająca przed deszczem, choć większa liczba warstw może pogorszyć czucie kierownicy.
W sklepie można korzystać z podziału na kategorie oraz filtrowania według rozmiaru, przeznaczenia czy materiału. Ułatwia to porównanie modeli, w tym serii Lynx, lecz opis każdego produktu wymaga osobnej analizy. Opinie użytkowników powiedzą sporo o wygodzie, ale nie zastąpią informacji o certyfikacji.
Certyfikat, rozmiar i komfort w czasie jazdy
Rękawice ochronne dla motocyklistów są badane zgodnie z normą EN 13594. Ocenie podlegają między innymi odporność na ścieranie i przecięcie, wytrzymałość szwów, długość mankietu oraz skuteczność zapięcia. Symbol KP oznacza, że model przeszedł również badanie ochrony kostek. Poziom 2 wiąże się z bardziej rygorystycznymi wymaganiami niż poziom 1.
Rozmiar dobiera się na podstawie obwodu dłoni mierzonego w jej najszerszym miejscu, bez kciuka. Wynik trzeba porównać z tabelą producenta. Oznaczenia S, M czy L nie są identyczne dla wszystkich marek.
Palce powinny dochodzić blisko końca rękawicy, ale nie mogą być uciskane. Nadmiar materiału pogarsza precyzję obsługi przełączników i może przesunąć protektor podczas upadku. Po zapięciu paska rękawica nie powinna zsunąć się mimo mocnego pociągnięcia.
