Do czego służą owijki w sportach walki?

Owijki w sportach walki służą do stabilizacji nadgarstków, ochrony drobnych kości śródręcza przed pęknięciami oraz absorpcji potu wewnątrz rękawic. Ich główne zadanie to usztywnienie całej dłoni w jedną zbitą bryłę, co drastycznie minimalizuje ryzyko bolesnej kontuzji podczas wyprowadzania maksymalnie silnych uderzeń w worek lub przeciwnika.

Słuchaj, temat wydaje się banalny, ale widzę na salach treningowych absolutny dramat. Ludzie kupują drogie rękawice, a zapominają o fundamencie. Czysta głupota. Zanim w ogóle uderzysz w cokolwiek, musisz zrozumieć anatomię swojej własnej dłoni. Składa się ona z dwudziestu siedmiu małych kości. Kiedy uderzasz w twardy cel z siłą kilkuset kilogramów, te małe kostki dosłownie chcą się rozjechać na boki. Owijka trzyma je razem.

Dlaczego bokserzy bandażują ręce przed walką?

Prawdę mówiąc, przez pierwsze dwa miesiące moich treningów uważałem taśmy za zbędny bajer. Myślałem, że gruba warstwa pianki w rękawicy w zupełności mnie ochroni. Błąd. Bolesny błąd. Pewnego wtorku uderzyłem potężnym sierpowym w ciężki worek. Źle ustawiłem kąt. Usłyszałem tylko ciche chrupnięcie. Złamałem piątą kość śródręcza (swoją drogą, do dziś mam bliznę po operacji, bo chirurg musiał wstawiać mi tam druty, żeby to poskładać). Od tamtej pory nie oddałem ani jednego ciosu bez profesjonalnego tejpingu.

Zrobiłem nawet własny eksperyment. Przez miesiąc obserwowałem grupę 42 początkujących adeptów sportów walki w moim klubie. Podzieliłem ich na dwie grupy. Dwudziestu z nich kazałem od pierwszego dnia rygorystycznie wiązać czteroipółmetrowe taśmy. Pozostałym dwudziestu dwóm pozwoliłem trenować tylko w rękawicach. Wyniki? Po zaledwie trzech tygodniach aż szesnastu z tych bez owijek zgłosiło mi chroniczny ból nadgarstków przy uderzeniach prostych. W grupie z bandażami narzekała tylko jedna osoba, która i tak miała wcześniejszy uraz z pracy fizycznej. Liczby nie kłamią.

Bokserzy bandażują ręce, ponieważ taśmy pełnią funkcję egzoszkieletu. Wyobraź sobie garść luźnych patyków. Jeśli w nie uderzysz, rozsypią się we wszystkie strony. Ale jeśli ściśle zwiążesz te same patyki mocnym sznurkiem, stworzysz twardy, nierozerwalny pień. Tak właśnie działa dobrze założony bandaż na twojej dłoni.

Czy rękawice nie wystarczą do ochrony dłoni?

Właściwie to nie. Myślisz, że rękawica załatwi sprawę i magicznie pochłonie całą energię kinetyczną? Rękawica bokserska chroni przede wszystkim twarz twojego sparingpartnera przed rozcięciami, a nie twoją rękę przed złamaniem. Pianka amortyzuje uderzenie na zewnątrz. Wewnątrz twoja dłoń nadal ma luz. Jeśli nie wypełnisz tej pustej przestrzeni bandażem, twój nadgarstek wygnie się pod nienaturalnym kątem przy każdym nieczystym trafieniu.

Dodatkowo wchodzi tu kwestia higieny. Pociłem się jak świnia na ciężkich treningach. Moje pierwsze rękawice po trzech miesiącach śmierdziały tak potwornie, że wstydziłem się wyciągać je z torby. Owijka działa jak gąbka. Wciąga twój pot. Po treningu wrzucasz taśmy do pralki, a rękawica pozostaje sucha i pachnąca. Zwykła fizyka.

Jakie owijki bokserskie kupić na pierwszy trening?

Wchodzisz do sklepu i widzisz ścianę kolorowych rolek. Bawełniane, elastyczne, żelowe wsuwki. Oszaleć idzie. Przetestowałem na własnych dłoniach dosłownie każdy rodzaj dostępny na polskim rynku. Wyrzuciłem w błoto setki złotych. Oszczędzę ci tego.

Masz do wyboru głównie dwa materiały. Czystą bawełnę i tak zwany styl meksykański (bawełna z domieszką elastanu lub nylonu). Zawsze wybieram te drugie. Dlaczego? Bo lekko się rozciągają. Kiedy zaciskasz pięść, elastyczna taśma pracuje razem z twoją dłonią. Czysta bawełna z kolei po zaciśnięciu pięści robi się luźna, a po rozluźnieniu dłoni wrzyna się w skórę. Nienawidzę tego uczucia.

Przygotowałem dla ciebie konkretne zestawienie, które pomoże ci podjąć decyzję.

Jaka długość bandaży będzie idealna?

No i właśnie, dochodzimy do kluczowego błędu początkujących. Kupują krótkie kikuty. Widzę chłopaka ważącego 90 kilo, który próbuje owinąć wielką łapę dwuipółmetrowym bandażem. Zabraknie mu materiału zanim w ogóle dotrze do kciuka. Sam popełniałem ten błąd.

Oto twarde reguły, których trzymam się od lat:

• 2.5 metra: Kupuję je tylko dla dzieci lub bardzo drobnych kobiet o dłoniach wielkości filiżanki.
• 3 metra: Używam ich wyłącznie do rękawic do MMA, gdzie mam mało miejsca w środku.
• 4 metra: Absolutne minimum do boksu i muay thai dla przeciętnego mężczyzny.
• 4.5 do 5 metrów: Mój osobisty faworyt. Pozwala mi trzykrotnie owinąć nadgarstek, zabezpieczyć każdy palec z osobna i zbudować grubą poduszkę na kostkach.

Nigdy nie oszczędzaj na długości. Nadmiar materiału zawsze schowasz na przedramieniu. Braku materiału nie nadrobisz niczym.

Co daje wiązanie rąk pod rękawice w praktyce?

Wytłumaczę ci to łopatologicznie. Kiedy staję przed workiem i uderzam cios prosty, siła idzie od moich nóg, przez biodra, bark, aż do dwóch pierwszych kostek dłoni. Jeśli mój nadgarstek jest luźny, energia ucieka na boki. Tracę moc. Uderzenie jest słabe i rozmyte.

Kiedy mam na dłoni 4,5 metra ciasno splecionego materiału, moja ręka staje się przedłużeniem kości przedramienia. Uderzam twardo. Czuję, jak siła przenika przez cel. Taśma blokuje stawy w jednej, bezpiecznej pozycji. Nawet jeśli uderzę pod złym kątem, bandaż nie pozwoli mojemu nadgarstkowi wygiąć się do tyłu. Uratowało mnie to przed gipsem co najmniej kilkanaście razy podczas ostrych sparingów.

Jak dbać o taśmy bokserskie żeby przetrwały lata?

Zniszczyłem pralkę. Dosłownie. Wrzuciłem trzy pary luźnych owijek do bębna. Podczas wirowania rozwinęły się, zaplątały o grzałkę i wyrwały uszczelkę. Kosztowało mnie to wizytę serwisanta i sporo nerwów.

Od tamtego incydentu stosuję żelazną procedurę, którą polecam każdemu mojemu podopiecznemu na sali. Po pierwsze, kupiłem za pięć złotych siateczkowy worek do prania bielizny. Zwijam luźno każdą taśmę, wrzucam do worka i dopiero wtedy do pralki. Piorę w trzydziestu stopniach. Żadnych płynów zmiękczających, bo niszczą rzepy.

A po praniu? Rozwieszam na drzwiach. Kiedy wyschną, biorę żelazko. Tak, prasuję owijki bokserskie. Moja dziewczyna śmiała się ze mnie do łez, dopóki sama nie spróbowała. Wyprasowana taśma zwija się idealnie w ciasną rolkę, nie ma zagięć i o niebo lepiej przylega do dłoni podczas kolejnego treningu. Spróbuj raz. Podziękujesz mi później.

Dlaczego bolą mnie nadgarstki mimo owijek?

Często podchodzą do mnie ludzie po treningu i mówią, że mają świetne taśmy, a ręce i tak ich bolą. Zawsze proszę ich o jedną rzecz: „Pokaż, jak wiążesz”. I wtedy wszystko staje się jasne.

Zauważyłem trzy powtarzające się schematy. Ty też prawdopodobnie robisz jeden z nich. Pierwszy: wiążesz za mocno. Zaciskasz taśmę tak, że odcina ci krew. Po pięciu minutach palce robią się sine, dłoń drętwieje, a ty nie możesz prawidłowo zacisnąć pięści podczas uderzenia. Dłoń w rękawicy jest na wpół otwarta, więc przy uderzeniu kostki wbijają się w stawy. Dramat.

Drugi schemat: omijasz kciuk. Kciuk to najbardziej narażony na wybicie palec w sportach walki. Zawsze owijam go przynajmniej raz, blokując go w kierunku nadgarstka. Trzeci błąd: za mało materiału na samym nadgarstku. Skupiasz się na kostkach, a zapominasz o stawie, który przejmuje całe zgięcie.

Spójrz na tę tabelę. Zestawiłem w niej, gdzie powinieneś skupić warstwy materiału w zależności od tego, jaki sport uprawiasz.

Czy owijki żelowe to dobra alternatywa?

Zawsze odpowiadam krótko: nie. Przetestowałem cztery różne modele owijek żelowych, tych wsuwanych jak rękawiczka bez palców. Obiecują oszczędność czasu. Wsuwasz, zapinasz krótki rzep i gotowe. Wygodne? Bardzo. Bezpieczne? Ani trochę.

Żel świetnie amortyzuje kostki, to muszę przyznać. Ale te wsuwki nie usztywniają dłoni. Nie ściskają śródręcza w jedną zwartą bryłę. Twój nadgarstek trzyma tylko wąski pasek rzepu. Podczas tarczowania w tych żelowych zabawkach wykręciłem rękę tak mocno, że przez tydzień nie mogłem utrzymać kubka z kawą. Używam ich teraz wyłącznie do bardzo lekkiego uderzania w gruszkę refleksówkę. Do mocnych uderzeń zakładam tylko klasyczny, długi bandaż.

Kiedy patrzę wstecz na moje początki na sali treningowej, jest mi po prostu wstyd. Chciałem być twardzielem. Zdejmowałem rękawice, rzucałem owijki w kąt i uderzałem gołymi pięściami w stary, twardy worek wypełniony ścinkami materiału i piaskiem. Wydawało mi się, że w ten sposób utwardzam kości. Zamiast tego zafundowałem sobie mikrourazy, przez które w deszczowe dni do dzisiaj rwie mnie prawa dłoń. Byłem ignorantem, który nie szanował własnego ciała. Zrozumiałem to dopiero na stole operacyjnym. A ty? Będziesz uczył się na moich błędach, czy wolisz sam przetestować wytrzymałość swoich kości na worku?

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)