Czy wiedziałeś, że ten gigantyczny „dar” wcale nie musiał być aż tak wysoki, a fundamenty skrywają mroczne sekrety, o których rzadko się głośno mówi? Pewnie mijasz go codziennie i myślisz, że to tylko kupa betonu-no i może trochę relikt przeszłości-ale prawda jest taka, że Pałac Kultury to żyjący organizm z własną armią kotów… i sokołami na szczycie.
I choć budził skrajne emocje, to dziś najbardziej ikoniczny symbol stolicy.
Bo niby jak inaczej odnaleźć się w centrum bez tej iglicy? Ale poczekaj, bo najciekawsze dopiero przed Tobą.
Jaka jest historia Pałacu?
Ostatnio znowu zrobiło się głośno o estetyce centrum Warszawy, zwłaszcza że tuż obok wyrósł ten biały, minimalistyczny gmach Muzeum Sztuki Nowoczesnej, który kompletnie kontrastuje z monumentalną bryłą PKiN. Ale wiesz, nie da się zrozumieć charakteru tego miasta bez wgryzienia się w to, jak ten kolos w ogóle tu wylądował, bo to nie był zwykły projekt budowlany… to był potężny symbol polityczny. Oficjalnie nazywano go „darem narodu radzieckiego dla narodu polskiego”, choć wszyscy doskonale wiemy, że w tamtych czasach nikt nas o zdanie nie pytał, a prezent miał przede wszystkim przypominać Ci o dominacji Stalina.
Budowa ruszyła z kopyta w maju 1952 roku i tempo było wręcz mordercze, bo setki robotników musiały uwijać się, żeby zdążyć przed terminem. I choć dzisiaj Pałac kojarzy nam się z tarasem widokowym i kinami, to pierwotnie miał być centrum ideologicznym, które przytłacza swoją wielkością każdego, kto odważy się podnieść głowę. Bo przecież o to chodziło – żebyś czuł się mały wobec potęgi systemu, który postawił ten 237-metrowy gmach w samym sercu zrujnowanej stolicy.
Spojrzenie na historię
Wyobraź sobie, że na placu budowy pracowało jednocześnie około 3500 radzieckich robotników, dla których wybudowano nawet specjalne osiedle „Przyjaźń” na Jelonkach, które zresztą stoi do dziś i ma się całkiem nieźle. Ale ta budowa miała też swoją mroczną stronę, o której rzadko wspomina się w oficjalnych przewodnikach, bo podczas prac zginęło 16 osób. Ci ludzie spoczywają teraz na cmentarzu prawosławnym na Woli, a ich ofiara została wmurowana w te potężne ściany, co nadaje budynkowi nieco ponurego klimatu, jeśli tylko zaczniesz o tym głębiej myśleć…
Całość ukończono w rekordowym czasie, bo już w 1955 roku, a Warszawa zyskała punkt orientacyjny, którego nie dało się przeoczyć z żadnego miejsca w promieniu kilkunastu kilometrów. I choć po 1989 roku pojawiały się pomysły, żeby go zburzyć albo zasłonić innymi wieżowcami, to Pałac Kultury i Nauki został wpisany do rejestru zabytków w 2007 roku. Więc niezależnie od tego, czy go kochasz, czy nienawidzisz, on stał się nierozerwalną częścią Twojej codzienności w tym mieście i nic nie wskazuje na to, żeby miał gdziekolwiek zniknąć.
Kto zaprojektował to cudo?
Za tym całym rozmachem stał Lew Rudniew, czołowy architekt radziecki, który wcześniej wsławił się projektem Uniwersytetu Łomonosowa w Moskwie. Ale Rudniew nie chciał po prostu skopiować rosyjskiego wzorca i postawić go w Warszawie, bo serio zależało mu, żebyś odnalazł w tej bryle jakieś polskie akcenty. Dlatego właśnie architekt wraz ze swoim zespołem podróżował po Polsce – odwiedzili Kraków, Kazimierz Dolny i Zamość – żeby podpatrzeć renesansowe attyki i detale, które potem wkomponowano w socrealistyczną architekturę.
Więc kiedy następnym razem będziesz przechodzić obok, spójrz uważnie na te wszystkie rzeźby i zdobienia na fasadzie, bo to fascynująca mieszanka polskiego historyzmu z radzieckim monumentalizmem. I choć wielu uważa go za architektonicznego potworka, to pod kątem detalu jest to prawdziwy majstersztyk, gdzie każda kolumna i każdy gzyms miały swój konkretny cel ideowy i estetyczny. Bo wiesz, Rudniew był mistrzem w łączeniu amerykańskiego stylu art deco z potrzebami komunistycznej propagandy, co dało ten unikalny, nieco dziwny efekt końcowy.
A wiedziałeś, że Rudniew początkowo planował, żeby Pałac był nieco niższy? Tak, to polscy urbaniści i architekci, chcąc zaimponować rozmachem, namówili go na dodanie tych kilkunastu pięter i iglicy, co ostatecznie uczyniło go najwyższym budynkiem w Polsce na długie dekady. Więc to, co widzisz dzisiaj, to nie tylko wizja Rosjanina, ale też wynik ambicji ówczesnych polskich władz, które chciały mieć swój własny „skrobacz chmur”, nawet jeśli cena za to była ogromna. I tak oto powstał ten warszawski Empire State Building, tylko że z czerwonym rodowodem, który do dziś dominuje nad Twoją głową, gdy spacerujesz po Marszałkowskiej.
Dlaczego budzi tyle kontrowersji?
Kochać czy nienawidzić?
Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego ten gigant wciąż dzieli Polaków tak mocno, mimo że od upadku komuny minęły już całe wieki? Dla jednych z Was to po prostu ikona Warszawy, bez której panorama miasta wyglądałaby jak wybity ząb, ale dla innych to wciąż ten nieszczęsny „prezent” od Stalina, który przypomina o mrocznych czasach radzieckiej dominacji. I choć budynek ma aż 237 metrów wysokości, to jego symboliczny ciężar wydaje się czasem jeszcze większy, bo przecież przy jego budowie pracowało blisko 3500 radzieckich robotników, a sam projekt był narzucony z góry bez żadnych konsultacji z mieszkańcami.
Ale spójrz na to z Twojej perspektywy – czy potrafisz sobie wyobrazić spacer po centrum i nie rzucenie okiem na ten podświetlony kolos? Bo prawda jest taka, że PKiN wrósł w tkankę miasta tak głęboko, że walka o jego wyburzenie przypomina próbę usunięcia fundamentów własnej tożsamości, nawet jeśli ta historia bywa bolesna. No i nie oszukujmy się, widok z tarasu widokowego na 30. piętrze to coś, co każdy z nas chce zaliczyć chociaż raz, niezależnie od poglądów politycznych.
To nie jest tylko beton i piaskowiec, to Twoje emocje zaklęte w murach.
The Legacy Debate
Co zrobisz z faktem, że od 2007 roku ten budynek jest oficjalnie wpisany do rejestru zabytków, co właściwie ucięło wszelkie realne dyskusje o jego zrównaniu z ziemią? Ta decyzja wywołała prawdziwą burzę, bo nagle coś, co wielu uważało za symbol okupacji, zyskało ochronę prawną taką samą jak najstarsze kościoły czy kamienice. Więc teraz musisz się z nim pogodzić, czy Ci się to podoba, czy nie, bo konserwatorzy uznali, że jego architektura socrealistyczna jest unikalnym świadectwem epoki, którego nie wolno nam po prostu wymazać gumką myszką.
I tu pojawia się ten cały zgrzyt, bo utrzymanie takiego molocha kosztuje fortunę, a Ty jako mieszkaniec czy turysta pośrednio dorzucasz się do tych wszystkich remontów i konserwacji elewacji. Ale z drugiej strony, w środku masz teatry, kina, a nawet Muzeum Techniki, więc to nie jest tylko pusty pomnik dawnej władzy, ale żyjące miejsce, które służy tysiącom ludzi każdego dnia. Bo przecież gdyby go nie było, gdzie podziałyby się te wszystkie instytucje kultury, które znalazły tam swój dom?
Dodatkowo, spór o dziedzictwo PKiN-u to też walka o to, jak postrzegamy naszą historię – czy powinniśmy usuwać wszystko, co kojarzy się ze złem, czy może zostawiać te blizny jako przestrogę dla przyszłych pokoleń? Bo widzisz, Pałac jest jak wielki, kamienny świadek, który widział zmianę ustroju, wizyty światowych gwiazd jak The Rolling Stones w 1967 roku i codzienne życie milionów ludzi, więc jego wartość historyczna wykracza daleko poza polityczne gierki, które co jakiś czas odżywają w mediach. I choć niektórzy wciąż marzą o jego zburzeniu, to dla większości młodych ludzi to po prostu fajny, retro punkt orientacyjny, który świetnie wygląda na Instagramie i definiuje charakter współczesnej, eklektycznej Warszawy.
Co tak naprawdę można tam robić?
Zastanawialiście się kiedyś, ile czasu zajęłoby Wam zajrzenie do każdego pokoju w tym gigancie? Mamy tu ponad 3000 pomieszczeń, więc pewnie zeszłoby Wam parę ładnych tygodni, a i tak pewnie byście się zgubili w tych wszystkich korytarzach i zakamarkach. To nie jest tylko zimny zabytek-to żyjący organizm, w którym znajdziecie dosłownie wszystko, od basenu po teatry, a nawet uczelnie wyższe, gdzie studenci codziennie biegają na wykłady pod okiem socrealistycznych rzeźb.
Ale przecież nie przyszliście tu tylko liczyć drzwi, prawda? Większość z Was od razu uderza na trzydzieste piętro, żeby zobaczyć Warszawę z wysokości 114 metrów i to jest absolutny klasyk, którego nie da się pominąć, choć wiatr na górze potrafi czasem nieźle urwać głowę. Widok zwala z nóg, szczególnie gdy słońce zaczyna zachodzić nad wieżowcami centrum i całe miasto nagle zaczyna błyszczeć tysiącem świateł.
Największe atrakcje w środku
Chcieliście kiedyś poczuć klimat starego kina, ale w takim wydaniu na bogato, z marmurami i żyrandolami? Kinoteka to miejsce, gdzie zasiądziecie w fotelach otoczonych socrealistycznym przepychem i to robi niesamowite wrażenie, serio – oglądanie tam niszowych filmów ma zupełnie inny vibe niż w sieciowych multipleksach. A jak już wyjdziecie z seansu, to możecie wpaść do Muzeum Techniki, gdzie stare motocykle i pierwsze polskie komputery sprawią, że poczujecie się jak w wehikule czasu, bo niektóre z tych maszyn wyglądają jak rekwizyty z filmów science-fiction z lat 60.
A wiedzieliście, że w środku ukryty jest ogromny basen z taką architekturą, że poczujecie się jak na planie jakiegoś historycznego filmu? Pałac Młodzieży to miejsce, gdzie warszawiaki od pokoleń szlifują formę, ale sama estetyka tej części budynku, te kafle i wysokie stropy, to jest po prostu coś, czego nie znajdziecie w żadnym nowoczesnym aquaparku.
To tutaj kultura wysoka miesza się z codziennym gwarem tysięcy ludzi.
Wydarzenia, które tętnią życiem
Myślicie, że w takim starym gmachu wieje nudą i kurzem? Nic bardziej mylnego, bo PKiN to prawdziwe serce eventowe stolicy, gdzie co chwilę dzieje się coś grubego, co przyciąga tłumy z całego kraju. Od targów książki, na których kolejki po autografy ciągną się przez całe sale, po niszowe wystawy pająków czy minerałów – serio, Wasze zainteresowania na pewno znajdą tu swoje odzwierciedlenie w kalendarzu imprez.
Pamiętacie te wszystkie wielkie gale w Sali Kongresowej, o których opowiadali rodzice? Choć Kongresowa jest teraz w długim remoncie, to plac pod Pałacem wciąż żyje na całego i to właśnie tutaj odbywają się największe darmowe koncerty w mieście, które przyciągają dziesiątki tysięcy ludzi. To tutaj bije serce sylwestrowych zabaw i to tutaj zimą możecie pośmigać na lodowisku, które ma chyba najbardziej epickie tło w całej Polsce, szczególnie gdy cały budynek jest podświetlony na kolorowo.
Czasami traficie tu na wydarzenia, o których nawet Wam się nie śniło, jak chociażby zloty fanów fantastyki czy bardzo prestiżowe pokazy mody znanych projektantów. Atmosfera tych wnętrz dodaje każdemu spotkaniu takiego specyficznego, podniosłego charakteru, którego nie podrobi żadne nowoczesne centrum konferencyjne z betonu i szkła. No i te nocne iluminacje… Pałac zmienia kolory zależnie od okazji, więc zawsze warto zerknąć w górę, bo może akurat świeci się na różowo albo zielono z jakiegoś ważnego powodu, o którym właśnie mówi cała Warszawa!
Moje zdanie o widokach z góry
Serio, nie możesz tego przegapić
Pamiętam, jak pierwszy raz wjechałem tą starą windą na 30. piętro, trzymając mocno czapkę, bo na tarasie wieje praktycznie zawsze, niezależnie od pory roku. Widok, który rozpościera się z wysokości 114 metrów, po prostu wgniata w fotel i sprawia, że nagle cała Warszawa wydaje się mniejsza, niemal jak makieta zbudowana z klocków, co daje niesamowitą perspektywę na to, jak to miasto szybko rośnie. I choć kolejki do kas bywają upierdliwe, to moment, gdy wychodzisz na zewnątrz i uderza Cię ta przestrzeń, wynagradza każdą minutę czekania.
Zobaczysz stąd niesamowity kontrast między szklanymi wieżowcami a starymi kamienicami Pragi, a jeśli trafisz na dobrą widoczność, to dostrzeżesz nawet Kampinoski Park Narodowy na horyzoncie. Serio, to jest ten moment, kiedy rozumiesz, dlaczego to miejsce jest tak kultowe, więc nie daj się namówić na odpuszczenie tej atrakcji tylko dlatego, że ktoś Ci powie, że to „turystyczna pułapka”. Bo czy jest coś lepszego niż patrzenie na Stadion Narodowy i zakola Wisły z takiej wysokości? No właśnie.
Jak zrobić najlepszą fotkę
Raz spędziłem tam chyba z godzinę, próbując ustawić telefon tak, żeby te metalowe siatki zabezpieczające nie wchodziły mi w kadr, co bywa mega irytujące, jeśli chcesz mieć idealne zdjęcie. Najlepszy patent to przyjście tuż przed tzw. złotą godziną, bo kiedy słońce zaczyna powoli chować się za biurowcami Woli, światło robi się po prostu magiczne i Twoje zdjęcia na Instagramie będą wyglądać jak od profesjonalisty. I nie bój się podejść blisko barierek, bo to właśnie tam złapiesz najlepszą perspektywę na nowoczesne centrum, tylko mocno trzymaj swój sprzęt!
Upuszczenie telefonu z tej wysokości to pewna katastrofa, więc lepiej załóż smycz na nadgarstek, jeśli masz taką możliwość. Ale hej, nie skupiaj się tylko na cykaniu fotek, bo czasem warto po prostu schować aparat do kieszeni i popatrzeć, jak miasto żyje tam na dole. I czy wiedziałeś, że taras jest otwarty w nocy w wybrane dni? Nocna panorama Warszawy z tymi wszystkimi światłami samochodów na Alejach Jerozolimskich wygląda jak scena z filmu science-fiction.
Jeśli planujesz zdjęcia nocne, to pamiętaj, że statyw może być problematyczny ze względu na tłumy, więc lepiej oprzeć aparat o murek albo po prostu podbić ISO w ustawieniach. Oświetlenie Warszawy nocą z tej perspektywy to absolutny sztos, zwłaszcza gdy wszystkie neony i światła biurowców zaczynają tworzyć te kolorowe smugi, które tak świetnie wyglądają na długim naświetlaniu. A jeśli chcesz uniknąć największego tłoku, celuj w środek tygodnia, bo w weekendy bywa tam naprawdę gęsto i ciężko o wolny kawałek barierki dla siebie.
Jaki klimat panuje wokół Pałacu?
Plac Defilad to miejsce, które nigdy nie zasypia i w którym poczujesz prawdziwe tętno Warszawy na własnej skórze. Gdy tylko wyjdziesz z metra na słynną „Patelnię”, uderzy Cię ten niesamowity miks pośpiechu, zapachu street foodu i widoku ogromnej bryły Pałacu górującej nad wszystkim. To nie jest tylko pusta przestrzeń – to arena, gdzie codziennie krzyżują się ścieżki tysięcy ludzi, od biznesmenów z pobliskich wieżowców po artystów szukających natchnienia w bocznych skrzydłach gmachu.
Możesz odnieść wrażenie, że ta betonowa pustynia jest przytłaczająca, ale wystarczy spędzić tu kwadrans, by dostrzec jej specyficzny urok. Największy plac w Europie ma w sobie coś z nowojorskiego Times Square, tyle że w wydaniu socrealistycznym, co tworzy unikalny klimat, którego nie znajdziesz nigdzie indziej na świecie. Zobaczysz tu dzieciaki na deskorolkach, starsze panie karmiące gołębie i turystów z całego świata robiących sobie selfie z „pajacykiem” w tle – to po prostu trzeba przeżyć i poczuć ten pęd na własnej skórze.
Najlepsze miejsca na relaks
Jeśli myślisz, że pod samym Pałacem nie da się odpocząć, to jesteś w sporym błędzie, bo Park Świętokrzyski to idealna enklawa zieleni tuż pod bokiem tego kolosa. Możesz rozłożyć się na trawie z książką albo po prostu usiąść przy jednej z odnowionych fontann, które w upalne dni dają genialne orzeźwienie. To niesamowite, jak szybko szum miasta cichnie, gdy tylko wejdziesz między drzewa, mimo że kilka metrów dalej pędzą tramwaje na Marszałkowskiej i tysiące aut.
Inną opcją są schodki przed Teatrem Studio albo kawiarniane ogródki, które latem zamieniają się w strefy chilloutu z leżakami. Poczujesz tam ten specyficzny, wielkomiejski luz – nikt Cię nie pogania, możesz pić kawę godzinami i obserwować, jak słońce powoli chowa się za wieżowcami „warszawskiego Manhattanu”. To właśnie te momenty sprawiają, że okolica PKiN staje się Twoim ulubionym punktem na mapie miasta, gdy potrzebujesz na chwilę zwolnić obroty bez wyjeżdżania z samego centrum.
Życie nocne tuż obok
Kiedy zapada zmrok, Pałac Kultury zmienia swoje oblicze i staje się centrum alternatywnej rozrywki, której nie możesz przegapić. Nie szukaj tu sztywnych klubów z selekcją, bo w miejscach takich jak Cafe Kulturalna czy Bar Studio liczy się przede wszystkim klimat i otwartość na każdego. To tutaj odbywają się najlepsze niszowe koncerty i sety DJ-skie, które trwają do białego rana, a dym z papierosów miesza się z zapachem kraftowego piwa na tarasie pod kolumnadą.
Atmosfera w tych miejscach jest gęsta od emocji i ciekawych rozmów, bo spotkasz tu absolutnie każdego – od znanych aktorów po studentów ASP. Najbardziej gorące imprezy często przenoszą się z wnętrz na plac przed wejściem, gdzie podświetlone na kolorowo mury Pałacu tworzą surrealistyczną scenerię dla nocnych marków. Jeśli lubisz miejsca z duszą, gdzie muzyka nie jest tylko tłem, ale ważnym elementem nocy, to te dwa lokale są dla Ciebie absolutnym punktem obowiązkowym podczas każdego wypadu na miasto.
Warto też wiedzieć, że nocne życie wokół Pałacu to nie tylko drinki, ale też nocne pokazy filmowe i performanse, które często dzieją się spontanicznie. Czasem trafisz na darmowe kino pod chmurką, a innym razem na silent disco, gdzie setki ludzi tańczą w słuchawkach pod czujnym okiem kamiennych rzeźb robotników. To właśnie ta nieprzewidywalność sprawia, że noc spędzona w cieniu PKiN zawsze kończy się jakąś niezapomnianą historią, o której będziesz opowiadać znajomym przez kolejne tygodnie, bo ten klimat po prostu wciąga i nie chce puścić.
Dlaczego to coś więcej niż tylko budynek
Myślisz pewnie, że to tylko wielka kupa betonu i piaskowca, która dominuje nad centrum, ale prawda jest taka, że ten kolos żyje własnym życiem przez całą dobę. Pałac mieści w sobie aż 3288 pomieszczeń, co brzmi wręcz nierealnie, dopóki nie zdasz sobie sprawy, że mógłbyś tam spędzić cały tydzień i wciąż nie zobaczyć każdego zakamarka. To nie jest zwykły biurowiec, to prawdziwe miasto w mieście, gdzie znajdziesz dosłownie wszystko – od basenu o wymiarach olimpijskich, przez cztery teatry, aż po ogromne sale kongresowe, które widziały już chyba każdą ważną osobistość tego świata.
I to właśnie ta niesamowita wielofunkcyjność sprawia, że nie da się go po prostu zignorować. Bo jak inaczej nazwać miejsce, gdzie rano wpadasz na wystawę, po południu pijesz kawę na 30. piętrze, a wieczorem oglądasz najnowszy spektakl?
To serce Warszawy bije właśnie tutaj, niezależnie od tego, co sądzisz o jego architekturze czy skomplikowanej przeszłości.
Symbol niezłomności
Często słyszy się taką bzdurę, że PKiN to tylko „niechciany prezent”, który powinien dawno zniknąć z mapy, ale spójrz na to z innej strony – on stał się milczącym świadkiem wszystkiego, co Twoje miasto przeszło przez ostatnie dekady. Przetrwał transformację ustrojową, liczne protesty i burzliwe debaty o jego wyburzeniu, a mimo to wciąż dumnie stoi i, o dziwo, ma się coraz lepiej. I choć wielu polityków chciało go zrównać z ziemią, on stał się nieodłącznym elementem panoramy, bez którego Twoje zdjęcia z Warszawy wyglądałyby po prostu pusto i nienaturalnie.
Bo widzisz, ta konstrukcja jest niemal niezniszczalna. Fundamenty sięgają niewyobrażalnie głęboko, a ściany są tak solidne, że przetrwałyby pewnie każdą katastrofę, co tylko dodaje mu tego surowego, monumentalnego charakteru. To nie jest tylko budynek, to dowód na to, że Warszawa potrafi zaadaptować nawet najtrudniejszą historię i przekuć ją w coś, co służy Tobie i tysiącom innych ludzi każdego dnia. Czy to nie jest fascynujące, jak coś tak kontrowersyjnego stało się najbardziej rozpoznawalnym punktem w całym kraju?
Wpływ kulturowy na Warszawę
Nie daj się zwieść tym starym murom i ciężkim zdobieniom, bo w środku dzieją się rzeczy, o których inne miasta mogą tylko pomarzyć. Pamiętasz legendarny koncert The Rolling Stones w 1967 roku? To właśnie w Sali Kongresowej działy się rzeczy absolutnie przełomowe, które otwierały Polskę na zachodnią kulturę w czasach, gdy wszystko inne było zamknięte na cztery spusty. I to się wcale nie zmieniło – dzisiaj Twoje ulubione festiwale filmowe, wielkie targi książki czy prestiżowe gale wciąż wybierają te przestrzenie, bo nigdzie indziej nie znajdziesz takiego klimatu i skali.
Ale to nie tylko te wielkie, medialne wydarzenia budują jego magię. To też te mniejsze teatry, jak Dramatyczny czy Studio, gdzie możesz poczuć prawdziwą sztukę na wyciągnięcie ręki, często w bardzo nowoczesnym wydaniu. Pałac Kultury i Nauki generuje niesamowitą energię, która przyciąga artystów, naukowców i twórców z całego świata, sprawiając, że ta część miasta nigdy nie zasypia i zawsze ma Ci coś ciekawego do zaoferowania.
I wiesz co jest w tym wszystkim najlepsze? Że ta kultura jest dostępna dla Ciebie na każdym kroku, wystarczy tylko pchnąć te ciężkie, mosiężne drzwi i wejść do środka. Muzeum Techniki czy Muzeum Ewolucji to miejsca, gdzie możesz spędzić długie godziny, odkrywając sekrety nauki, o których nie miałeś pojęcia, a wszystko to dzieje się pod jednym, ogromnym dachem, który na stałe wpisał się w polską popkulturę. No bo umówmy się, czy wyobrażasz sobie Warszawę bez tej charakterystycznej iglicy na horyzoncie?
Co tak naprawdę warto zapamiętać o Pałacu?
Możesz go kochać albo nienawidzić, ale nie da się przejść obok niego obojętnie – to nie jest po prostu kolejny wieżowiec ze szkła i stali, jakich pełno teraz w centrum Warszawy. Pałac Kultury i Nauki to prawdziwy gigant z duszą, który widział już wszystko i wciąż ma w rękawie kilka asów. Myślisz, że znasz każdy jego zakamarek, bo byłeś raz na trzydziestym piętrze? No to jesteś w błędzie, bo te setki korytarzy i piwnic kryją historie, o których nawet rodowitym warszawiakom się nie śniło… I to jest właśnie w nim najlepsze.
Pałac żyje własnym rytmem i to się raczej nie zmieni.
Ale wiesz, co jest w tym wszystkim najbardziej zwariowane? Ten budynek, kiedyś symbol ucisku, dziś jest Twoim najlepszym punktem orientacyjnym i tłem do pamiątkowych fotek. Więc gdy następnym razem będziesz przechodzić obok, spójrz w górę i spróbuj wyobrazić sobie te wszystkie legendarne koty mieszkające w podziemiach albo ten ogromny zegar, który bije nad Twoją głową. Bo Pałac to nie tylko zimne mury, to po prostu kawał Twojej historii, który wciąż ma sporo do powiedzenia.
